Disarda deli gibi yagmur yagiyor. Pencerede panjurlar oldugu icin patırpatırpatırpatır gibi sesler geliyor. Uyuyor olsan sinir eder, uyutmaz; ama biseylerle ilgilenirken guzel oluyo, hosuna gidiyo insanin. Kedi gibi oluyosun. Ben de hala Turkce karakter kullanmiyorum arkadas bu blogta. Yine template degistirme, hicbi template'i begenmeme gibi ruh haline girersem diye kullanmiyorum. Siciyo cunku Turkce karakterli olunca. Bakiyosun, bi tane templeyt goruyosun, hastasi oluyosun ama hop, Turkce karakterden dolayi olmuyor. Sinir bozucu bi olay.

Universiteden sonra bi sekilde yurtdisina acilmis, oralarda yukseklisans, doktora yapan, calisan kisilere bakiyorum. Iste bloglarini veya sozlukte yazdiklari seyleri okuyorum yani. Nasil ozeniyorum, kiskaniyorum anlatamam. Ne guzel ya, kilometrelerce uzakta, cok daha super sartlarda yasiyor insanlar. Muthis. Turkiye'de yasamaktan buyuk zevk alsam da (anadil abi, anadil gibisi yok. insan turkce saka yapabilmek istiyor. Yolda falan yururken icerigi ne kadar igrenc beyinlerden cikarsa ciksin Turkce konusmalar duymak istiyor. Istiyorum.) cok uzaklarda, tek basina (ama yapayalniz, hiiic kimse yok) yasamak da cazip gelmiyor degil. Ama bi yandan da, cok zor sanki bunu yapmak. Uzaklarda yasayan insanlar sanki benden bi sekilde ustunlermis gibi hissediyorum, cok kotu bi duygu bu. Liseden tanidigim bi kiz var mesela, o zamanlar tanidigim en duz insanlardan biriydi. Simdi Amerikalarda calisiyor ediyor. Benim neyim eksik lan. Bi kere ben hala universiteyi bitiremedim. Bitirdigim zaman da, diyelim yurtdisinda yukseklisansa falan basvurdum (atiyorum), veya iste Turkiye'de is ariyorum, karsima cikan herkesin "Ne? 6 senede mi bitirdin? Oha, hayatta alamam seni ise/yukseklisansa. Aptalsin abi, yuru git allahaskina. Bi de gelmis basvuruyor, hah hah hah!" diyerek beni asagilayacagini dusunuyorum. Madem oyle, niye bu kadar uzattim? Ne bileyim arkadasim, calismadim, sorun olmaz sandim, bi farki olmaz sandim. Meger oluyormus. Hiiic guzel bisey degilmis. Zbank diye tekrar 18 yasima donsem, okulu hemen bitirirdim. Hemen. Simdi cok yoruldum. Liseyi bitirdigimden beri 6 yil gecti, daha hicbisey elde edemedim. Ama yine cok uzgun degilim. Daha her sey bitmedi olm! (Bak bak, karamsarliga bak sen. Ne bitecekti ki zaten, daha 24 yasindasin be? Her seyi yikip bastan hayat kursan kurulur. Manyaga bak)

Cilginlar gibi asik olup "Tamam artik olay budur, bir insan daha da mukemmel olamaz. Bunu alicam ben, goturucem, benim olcak hep. Evet, sevgililik olgusu burda bitmistir, hadi bakalim kapattik" dedigim bi kisi vardi. Onun kısacik bi sure icinde hayatimdan cikip gidisini izledim ve sonsuza kadar birlikte olamayacagimiz gercegini buyuk bir zorlukla, aglayarak, sarhos olarak, kilo alarak, sinifta kalarak kabullendim. (Kabullendim dimi? Sanirim evet.) Cok zor oldu, geberdim.

Erasmus'la seneye Avrupa'lara gitmek istiyorum. Gidersem super olur, gidemezsem de sorun degil, 2010'da Haziran'da okulu bitiririm. Olmadi Eylul'de. Muhtemelen Eylul'de. Hemen calisir para kazanirim, burslarimi falan odedikten sonra kendi evime cikarim. Televizyon izlerim. Bi ara Olimpiyatlara ve Paul McCartney konserine giderim. Donuste Paris, Lizbon, Viyana. Ne guzel oldu bak hayat. Guzel evet. Mutluyum simdi. Burasi dunyanin en skindirik gunlugune donustu; ama kim takar, iyiyim abi ben. Baska da hicbi seyin onemi yok. Bunca yildan sonra kendimi Kimya sinavi ve 27 sayfalik cevirinin ortasinda iyi hissettim, mutlu oldugumu fark ettim. Daha ne olsun. Ohh.